Potjie, kaarslicht & regen

28 Mar

Morgen ben ik hier alweer een maand, wat vliegt de tijd! Enerzijds voelt het als of ik hier pas een week ben en anderzijds al een paar maanden. Er gebeurt zoveel in een week, al zoveel nieuwe indrukken, nieuwe mensen, elke dag is er wel wat aan de hand. Ik weet bijna niet meer waar ik zou moeten beginnen, inspiratie kom ik niet te kort.

Het regenseizoen is echt officieel begonnen, het regent niet elke dag, maar als het regent dan komt het ook met bakken uit de hemel. Vrijwel meteen nadat het gaat regenen valt bijna altijd de stroom uit, ’s avonds zitten we dan met olielampen en kaars licht in de bar. Het zorgt wel altijd voor een leuke sfeer, want je bent aangewezen op elk ander, geen muziek en telefoons, ipads en computers verdwijnen uit zicht. Ook klanten komen dan sneller een praatje maken, zo heb ik al veel interessante mensen ontmoet, (ook toen de stroom aan was overigens). En interessante mensen, brengen bijzondere verhalen met zich mee. Zoals Tom die in Goma, Congo werkt. Goma grenst met Rwanda. Hij kwam een paar dagen relaxen, hij werkt voor een organisatie die voor schoon drinkwater zorgt. Hij woont in een compound, afgesloten met hekken en bewapende beveiliging. Hij moet om 22.00 uur binnen zijn en mag na 18.00 uur niet meer over straat lopen, dat is te gevaarlijk. En dan hebben we Nico, de man die alleen met openbaar vervoer van Noord Soedan via Ethiopië en Kenia bij ons in Oeganda kwam en verder reist richting Zuid Afrika. Dat is best een hele onderneming, zeker alleen met openbaar vervoer. Ben ik blij dat ik voorlopig op een plek zit en hier volop kan genieten.

Genieten hier, is niet moeilijk. Er gebeurd elke dag wel weer wat anders. Afgelopen twee dagen hadden we geen water omdat de waterpomp kapot was. Tja, dan moet je dat zien op te lossen en de gasten blij zien te houden. Ook hebben we laatst bezoek gehad van de Libische ambassade dat was ook bijzonder om mee te maken en best spannend. Gisteravond hadden we een Potjie wedstrijd georganiseerd. Potjie is een traditioneel Zuid Afrikaanse èèn pots maaltijd een soort stoofpot eigenlijk, maar dan boven open vuur gegaard. Zie foto’s voor een allicht helderder beeld. Tevens was er een uur lang yoga les op het dek, dus met uitzicht op de Nijl. Dat is toch wel een pracht locatie om yoga te doen. Met het rumoer van drinkende en kokende mannen op de achtergrond. Het was een feest.
We hebben de sfeer goed te pakken en organiseren over twee weken ‘the great Bujagali bake off’. Op een zondag om 16.00 zal ik mijn bakprestaties moeten laten zien en ik heb natuurlijk mijn reputatie hoog te houden! Het zal me benieuwen of dat hier ook gaat lukken. Het zal sowieso een zoektocht worden naar de juiste ingrediënten.

Buiten posters maken, mini evenementen organiseren en promoten op facebook doe ik ook nog wel ander werk. Ik start elke dag om 07.30 ’s ochtends, waar ik aan begin te wennen! Gelukkig is het erg leuk werk en nu nog rustig. Het schijnt binnenkort gekkenhuis te worden, aangezien het hoogseizoen er langzamerhand aan begint te komen. Ik regel onder andere receptie en house keeping. Elke dag leer ik weer wat meer en zo vullen de dagen zich vanzelf. Ik krijg erg veel vrijheid wat het erg leuk maakt en ruimte geeft voor eigen projecten.

Doordat ik 6 dagen per week werk, ben ik nog niet heel veel weg geweest. Af en toe naar Jinja, om boodschappen te doen. Oh ja, en niet te vergeten iets wat jullie waarschijnlijk niet zouden verwachten, maar in Jinja moet je parkeergeld betalen! Ja mensen, zelfs in Oeganda, bij lange na overigens niet zo achterlijk veel als in hardje Amsterdam, maar toch.
Mijn vrije dagen worden in ieder geval druk besteed en soms kan ik mee met een activiteit als het rustig is, vandaar mijn Quad bike avontuur, dat was een hele ervaring en ontzettend leuk. In het begin wel spannend, maar uiteindelijk ontzettend leuk. We reden door een vrij afgelegen gebied, hoewel er geen tijd was om om je heen te kijken aangezien je dan zo in een ontzettende kuil vast kon komen te zitten. Als we langs huisjes reden kwamen kinderen aan gerend om te zwaaien, naar de gekke muzungu’s (blanke). Tijdens de pauze stonden er zeker 30 kinderen om ons heen, die allemaal op de foto willen en je hand en arm vast pakken. Volledig oranje en bruin gekleurd kwam ik terug, ik zag eruit alsof ik in de modder had gelegen. Het was een bijzonder leuke ervaring en ik hoop dat ik het nog een keer zal kunnen doen.

Tevens is het heerlijk om tussen kayakers en rafters te wonen en een groot gedeelte van de dag over water te kunnen kletsen. Ik ben nu èèn keer mee geweest op een ‘makkelijk’ stuk rivier. Het was nog best intens om na een tijdje weer in een kayak te zitten, maar gelukkig ging het me niet slecht af. Het geeft toch een hele andere dimensie als je in een kayak midden op de Nijl zit. Het is zo’n brede rivier en heel erg mooi, je voelt je maar klein tussen al dat moois om je heen. Mocht je het je afvragen, nope, ik heb nog geen èèn krokodil of nijlpaard gezien! Wel al een heleboel aapjes.

Al goed, zachtjes begint het nu te regenen en ik ga eens kijken of er weer water is om te douchen. Over een uur gaan we met een stel richting trivia night en het zal me benieuwen of ik deze keer wat kennis kan toevoegen aan het team, want dat viel vorige keer reuze tegen. Gelukkig was het vorige keer erg gezellig en hoopelijk vanavond weer.

Liefs uit het zonnige & regenachtige Bujagali!

My welcome in Uganda, Stix, Boda Boda’s and Indian Food

14 Mar

The realisation I’m in Uganda is slowly seeping through. I’ve been looking forward to this new adventure for quite a while and still feel like pinching myself that I’m actually here now. And here I am in shorts and t-shirts sitting on the deck of Nile River Explorers Camp overlooking the Nile. 

With a few tears in my eyes I walked through passport control, but as quickly as my eyes got moist, they were dry. Mostly because I did not want to walk around sobbing and I had to focus so I would end up on the right plane. Off to Istanbul I went, one of the most chaotic airports I’ve experienced, but luckily I was on the next plane before I knew it. After a few movies and pretty good food, we landed in darkness in Kigali, Rwanda. Some people left the plane, new people came on and about two hours later I was finally there; Entebbe airport at 4am local time. As I was getting off the plane I was wrapped in warmth and half an hour later, with a nice new stamp in my passport I was outside.

There were more people then I expected all with papers with names on it and yes my name was there. Stix the very kind taxi driver who was waiting for me, he helped me put my luggage in his car and off we went to Bujagali. Unfortunately I couldn’t see much of where we were driving, because it was still dark. As the sun started rising a few hours later, we started coming closer too Bujagali. When I arrived Celia, the manager, was waiting for me. We drank a cup of coffee and chatted, after which I wandered around for a about an hour and then decided to get a couple of hours sleep, I was exhausted.

The three hours worked their miracle, I was up and before I knew it on the road. With Celia and a few others I went to the Sailer’s Club to have a drink. Met a few new people, mostly from USA, Canada, South Africa and England. After some interesting conversations and a lovely glass of wine, we walked to the gates where the boda boda’s were waiting for us. A boda boda is a motor/scooter taxi’s where you hop on the back and they drive you to your next location. The traffic can be rather chaotic, plus the roads are not all covered with tarmac, hence it can turn into interesting rides at times. We arrived at an Indian restaurent and I can tell you, I was not expecting to eat Indian on my first night in Uganda. But yes goat meat it was, which in the sauce I found tasted like chicken. This didn’t matter, I was hungry and it was delicious! After dinner we went in a taxi back to the camp, where I quickly hit the hay for a good nights sleep.

The sun was shining into my room and The Beatles told me it was time for my second day in Bujagali. I surely enjoyed my first day in the office, which went by so fast. The morning I looked at the day to day business and chatted to Celia, who started explaining things one by one. In the afternoon I went to town, to do some shopping for the company and for myself. This was the first time I got to see a bit of Jinja in daylight. Little bit overwhelming at first, but I’m sure I’ll get used to it soon enough.

It made for an interesting day and hopefully many more come. I will do my utmost to write more stories and hopefully make tons of photos to share this amazing place where I was lucky enough to get too. Now it’s time I’m going to enjoy my Ugandan beer and join the merriment. Of course just a little, tomorrow I’ll start at 7.30am and at 8.45am I’ll be off to the river to go rafting!!

To be continued…

 

Mijn welkom in Oeganda, Stix, Bota’s en Indisch eten

1 Mar

Het besef dat ik echt in Oeganda ben begint langzamerhand door te dringen. Ik kijk er zeker al maanden naar uit, maar om er dan daadwerkelijk ook te zijn is nog steeds wennen. En daar zat ik dan gister in mijn korte broek en t-shirt op het terras van het Nile Explorers Camp kijkend over de Nijl.

Met toch wat tranen begon ik aan de reis, maar die waren redelijk snel gedroogd aangezien ik niet jankend achter de douane rond wilde lopen en ik me moest concentreren dat ik wel in het juiste vliegtuig terecht zou komen. Daar ging ik dan, op naar Istanbul, wat een chaotisch vliegveld is dat zeg! Maar ach gelukkig zat ik vrij snel alweer in het volgende vliegtuig richting Afrika. Na een aantal films en best lekker eten landen we s’nachts in Kigali, Rwanda daar stonden we een uurtje stil, mensen van boord en weer nieuwe mensen aan boord. Vrij snel daarna lande ik dan daadwerkelijk in Entebbe om 02.00 uur Nederlandse tijd. Nog geen kwartier later stond ik met een mooie stempel in mijn paspoort buiten in de hitte en daar stond Stix klaar met een bordje met Hester erop.

Stix is de zeer aardige man die mij naar het Kamp reed. Wel jammer dat ik niet zoveel kon zien van waar we reden aangezien het nog donker was. Uiteindelijk kwamen we in de buurt van Jinja en begon het licht te worden. Ongeveer een half uur later kwam ik aan in Bujagali, daar is het kamp en werd ik verwelkomd door Celia, de manager. Vlug een kopje koffie met haar gedronken, rond gewandeld en toen ben ik toch even een paar uur gaan slapen.

Wat bijgekomen gingen we met een groepje naar de Sailer’s Club om wat te drinken. Weer wat nieuwe mensen ontmoet, voornamelijk allemaal vrouwen uit onder andere Canada, Amerika, Zuid Afrika, Engeland, erg leuk! Ook nog even met een vrouw gesproken die voor Amnesty International werkt. Zeker interessant!

Na een lekker glaasje wijn stonden daar buiten de hekken Bota’s te wachten. Weer een nieuw avontuur was dat. Bota’s zijn motor/scooter taxi’s waar je achterop stapt en die je dan rond rijden. Het verkeer kan nogal een chaos zijn hier en de wegen al helemaal op sommige plekken dus dat maakt dat het spannende ritjes zijn. We werden afgezet bij een Indisch restaurant waar ik echt heerlijk heb gegeten, jawel geiten vlees! Hoewel ik dat met de saus eigenlijk gewoon naar kip vond smaken.

Uiteindelijk met een auto taxi met zijn 5e terug naar het kamp en daar vlug mijn bed ingedoken aangezien ik vanochtend om 08.00 begon met werken. Meteen aan het werk en meedraaien, erg leuk. Het is de bedoeling dat ik komende week al ga openen. Wel spannend, maar erg leuk!

Na een ochtend receptie ging ik vanmiddag op pad om boodschappen te doen in Jinja voor het bedrijf en mezelf. Ik werd op pad gestuurd met een taxi chauffeur die boodschappen voor mijn manager moest doen en zo kon ik ondertussen een beetje van Jinja zien, ook heeft hij laten zien waar de andere locatie zit en zijn we langs gigantische resorts gereden, die volledig afgeschermd zijn en met bewaking bij de poort. Waar ik woon is overigens ook afgeschermd en staat ook bewaking, alleen onze bar is wel open voor de locals.

Ik heb wat fruit, yoghurt en heel belangrijk water kunnen kopen! Ik heb een 18l fles waten in mijn kamer staan nu met een pomp systeem erop. Het kraanwater is namelijk echt niet drinkbaar en maar flesjes blijven kopen wordt toch wel snel duur. Mijn kamer is normaal een kamer die aan gasten wordt verhuurd en ik woon daar nog een week, dan verhuis ik als het goed is naar wat meer mijn eigen plek, waar ik ook mijn eigen wc en douche zal hebben. Dat is wel een stuk prettiger.

Volgens mij is het een beetje onsamenhangend verhaal geworden, maar in ieder geval alvast een update! Ik ga zeker mijn best doen om tijd te maken om nog veel meer verhalen te schrijven over deze bijzondere plek en natuurlijk ook mooie foto’s te maken! Nu is het tijd, dat ik van mijn Oegandese biertje ga genieten en de bar ga opzoeken. Met mate natuurlijk, morgen om 07.30 ga ik meekijken met openen en daarna raften! Ik ben benieuwd!!

To be continued…

De rivier de Findhorn

13 May

The Cottage

Met een kopje thee en een knisperend haardvuur op de achtergrond zit ik aan de keukentafel in mijn nieuwe huis. Een schattig cottage in the middle of nowhere. Klaar voor een nieuw verhaal, wat zijn de afgelopen twee weken voorbij gevlogen!

Laat ik maar beginnen met het bijzondere weer. ‘s Ochtends wordt je wakker met regen en een half uur later schijnt volop de zon om een uur later weer plaats te maken voor hagel en regen. Het is erg wisselvallig, maar de zon overheerst tot nu toe gelukkig. De combi regen en zon is hier ook niet ongewoon. Een collega zei laatst; ‘Niet over de zomer praten, dadelijk jaag je hem weg’. Ik hoop dat het wel warmer blijft worden dat is wel fijn, dat ik niet heel bruin zal worden heb ik me gelukkig al bij neergelegd. De prachtige wolk partijen die over vliegen maken een hoop goed, want ze zorgen voor erg mooie foto’s.

IMG_1751

Zonsondergang

Het is heerlijk om weer op het water te zitten, dat heb ik zeker gemist! Het raften gaat gelukkig goed en mijn collega’s zijn tot nu toe allemaal erg aardig. Er wordt gestreefd naar als team beter worden en jezelf verbeteren, wat zeker stimulerend is. Er staan de komende weken ook zeker wat training dagen op de agenda. Trainingen zullen voornamelijk gevuld worden met scenario trainingen voor op de rivier! Ik hoop van harte dat ik nog niet alles vergeten ben! De rivier waar we op raften en trainen is de rivier Findhorn deze vindt zijn oorsprong in de ‘The Monadhiliath Mountains’ ook wel ‘the grey Mountain range’ genoemd. De rivier is ongeveer 112 km lang en zit vol zalm en forel en daar wordt dan ook volop op gevist. De rivier is bekend als een rivier waarvan de waterstanden heel snel kunnen stijgen. De laatste keer dat de rivier echt is overstroomd was in 1829, gelukkig enige tijd terug. De rivier verdelen we in drie gedeeltes, de upper, middle en lower. Afhangend van de waterstanden bepalen we welk gedeelte geraft wordt. De rivier barst van de geschiedenis en bijzondere verhalen over ruziënde clans. Op het lage gedeelte van de rivier vind je de canyon. Het begin van de canyon heet Randolph’s Leap (Randolph’s sprong) en is tevens het smalste punt. Dit is eigenlijk de verkeerde naam, want het was niet Randolph die sprong. In de 14e eeuw was Thomas Randolph graaf van Moray en woonde aan de ene kant van de rivier bij Darnaway. Sir Alexander Cumming en zijn zes zoons woonde aan de andere kant van de rivier. De Cummings hadden de lucratieve post als boswachter van het bos van Darnaway. Ze waren echter uit de gratie bij Randolph en zijn oom koning Robert, the Bruce, en Randolph vertelde hen om uit Darnaway weg te blijven. Alastair Cumming, de oudste zoon, verzamelde 1000 man om Randolph aan te vallen. Ze liepen in een hinderlaag en trokken zich terug naar de rivier waar Alastair en drie andere op het smalste punt van de canyon, de rivier over sprongen, terug naar hun eigen land. Het is nog steeds de vraag waarom het niet Alastair’s Leap werd genoemd, maar Randolph’s Leap. map

 

Gisteren ben ik met mijn twee huisgenootjes er even gestopt om foto’s te maken van de indrukwekkende rotspartijen van Randolph’s Leap. Vanaf het wandelpad ziet het erg toch anders uit als dat je er op af vaart. Mijn huisgenootjes zijn Jack en Barry, ze zijn best gezellig en leuk om mee samen te wonen, ik kan erg met ze lachen. Af en toe zijn ze lastig te verstaan, maar over het algemeen gaat het vrij goed. In huis hebben ze een bioscoop kamer gebouwd, waar ze met een projector op een hoeslaken films projecteren. De film avonden zijn erg gezellig en goede ontspanning na een dag op de rivier. Barry heeft een busje en is zo aardig om af en toe naar het dorpje Forres te rijden voor boodschappen. Laatst zijn we naar Findhorn Bay geweest. Dit is waar de rivier de Findhorn de zee in stroomt. We hebben daar over het strand gewandeld en de zeehonden begroet. Ik kon redelijk dichtbij komen voor foto’s, steeds stapje voor stapje om ze niet weg te jagen. Elke keer dat ik dichterbij kwam, gingen de koppen van de zeehonden weer omhoog om te kijken wat er gebeurde. Heel wat foto’s later reden we onderweg naar huis langs de Findhorn Foundation. Dit is een ‘hippie’ community die in 1962 is ontstaan. Je kan er cursussen en workshops in het spirituele volgen en er zijn verschillende winkeltjes met zelf gemaakte en biologische producten. Het was leuk om door het park te lopen, want de huizen zijn heel bijzonder en zeer verschillend gebouwd. Een tripje wat we gepland hebben is naar Aviemore, dit is een toeristisch plaatsje aan de rand van het ‘National Park The Cairngorms.’ Hier heb ik erg veel zin in, want zo zie ik nog wat van Schotland.

Het hout in de kachel is inmiddels bijna opgebrand, ik ga de keukentafel opruimen en genieten van de avond! Morgen weer een nieuwe Schotse dag!

Liefs uit Schotland

Thank you IKEA

2 May

A new adventure has begun. This time I’m on my way to a small town in the Highlands of Scotland. This town is close to Inverness, which is the capital of the Highlands and that is where I will be picked up. Which brings me to Scotland, yes the whitewater.

I chose a slightly different way of traveling this time, by bus. As I’m writing this I’m realizing that in the same time that it takes me to get Inverness I could have flown from Amsterdam to Edinburgh about 20 times or I even could have been in Sydney Australia. But this is not the case and this journey definitely is a new experience. I mean you don’t drive to Scotland everyday.

On a somewhat grim parking lot in Zeeburg, Amsterdam the blue bus was waiting for me. I got lucky and got a really good seat. At 9 am the bus closed its doors and the driver put his foot down, off to Belgium. First stop was in Brussels, second stop Ghent and from there through France to the Euro Tunnel. Euro Tunnel took some time, we had been waiting for 45 min when we finally could go to passport control, but luggage had to come out as well. Luggage through the scanner and the French checking all passports. Everything and everyone back in the bus, only to drive for 5 minutes, because then the English wanted to check passports. All in all this took process took so long that we missed the train to England and had to wait for another hour. It did not matter much to me, on a journey of almost 30 hours, one hour more or less is no biggie.

Seeing the driver park the bus into the train was quite surreal and slightly claustrophobic, perfect moment for me to have a nap. About an hour later, I woke up as we were driven towards London. We crossed the thames and passed parliament to finish at Victoria station. Upon arrival I ate some delicious fish and chips after which I went to find bus departures. After nearly three hours the bus to Edinburgh took off. After I moved places in the bus, because it was terribly cold, I met a very nice woman. We chatted through most of the night, not being able to sleep. When we arrived in Newcastle she even offered me a place to stay, if wanted to visit Newcastle. We sat behind the driver, who when he heard I was from abroad started pointing out some of Newcastle’s attractions. Thus I have seen the gigantic sculpture named ‘The Angel of the North’.

Taken from the bus to Iverness.

Taken from the bus to Iverness.

Luckily I got a little sleep before arriving in Edinburgh. From Edinburgh the bus took off to Inverness. The view was stunning, the rolling hills, empty fields, sheep, mountains with white peaks. I found it to be a very impressive rugged landscape.

More than 900 miles and 29 hours after I left beautiful Amsterdam I had arrived in Inverness, what a delight. If I’ll ever take the bus to Scotland again? For the time being, no. All the bus rides were definitely doable, but maybe better not to do them all in one go.

Bagage

Luggage with blue card!

A very big thank you to IKEA for selling such a solid little card! It made my life a whole lot easier, being able to roll my luggage instead of dragging it. I could not have survived this journey without that beautiful blue trolley.

To finish I’ll share a short conversation I overheard between two men whilst waiting for the bus in London.Let’s call them Pete and Jack.

Pete: “I got an American fridge ‘

Jack: “What’s so special about that, does it talk with an accent when you open it?

Well my first story is done, I hope you have enjoyed reading it! I’m very curious what future adventures are waiting for me.

Here’s to the adventure ….

IKEA Bedankt!

29 Apr

Een nieuw avontuur is begonnen. Deze keer ben ik onderweg naar een klein plaatsje in de hooglanden van Schotland. Dit kleine plaatsje is vlakbij Forres, wat weer vlakbij Inverness ligt. Inverness is de hoofdstad van de hooglanden en dat is waar ik zal worden opgehaald. Wat me daar naar toe brengt, jawel de wildwater rivieren van Schotland.

Ik heb voor een wat aparte manier van reizen gekozen, met de bus. Ik realiseer me op het moment dat in dezelfde tijd dat ik er nu overdoe om in Inverness aan te komen, ik 20 keer op en neer van Amsterdam naar Edinburgh had kunnen vliegen of zelfs al in Sydney Australië zou kunnen zijn. Maar dit is niet het geval en we zijn sowieso weer een ervaring rijker, want met de bus naar Schotland doe je immers niet elke dag!

Op een wat grimmige parkeerplaats in Zeeburg stond de blauwe bus te wachten, met het geluk van een goeie plek, sloot de bus om 9 uur zondag ochtend zijn deuren en gaf gas richting België. De eerste stop was Brussel, tweede stop Gent en vandaar op naar de Euro tunnel. Eenmaal aangekomen hebben we daar dik driekwartier staan wachten, toen kon alle bagage eruit en moesten we allen door de Franse paspoort controle en de bagage door een scanner. Allen de bus weer in om, jawel, vijf minuten later weer uit stappen voor de engelse paspoort controle. Dit duurde allemaal dusdanig lang dat we de trein misten en nog een uur konden wachten op de vol
Inmiddels ben ik dus aangekomen in Inverness! Ruim 29 uur later dan ik vertrok uit het mooie Mokum. Of ik nog een keer met de bus naar Schotland ga? Voorlopig even niet! Het laatste stuk is echt te doen, maar met de rest erbij is het gewoon net iets te lang, met te weinig slaap. Wel voel ik me weer een ervaring rijker na deze 1447 kilometer afgelegd te hebben!gende trein. Maar ja, uurtje meer of minder maakt op een reis van 28 uur ook niet meer uit. Met een bus de trein in was vrij surrealistisch en licht claustrofobisch, dus ben ik heerlijk gaan slapen om uurtje later wakker te worden in Engeland. Dwars door Londen heen gereden, over de Thames en langs parlement om aan te komen op Victoria station. Daar heb ik heerlijk een bord fish and chips gegeten. Na bijna 3 uur vertrok dan de bus naar Edinburgh, in deze bus heb ik een erg aardige vrouw ontmoet. Aan het einde van de rit, bood ze me alvast een slaapplek aan in Newcastle voor als ik langs wilde komen. Newcastle verzekerde ze me is de moeite waard om te bezoeken. We zaten achter de buschauffeur, die toen hij hoorde ik niet uit Engeland kwam, bij Newcastle bezienswaardigheden begon aan te wijzen. Zodoende heb ik een gigantisch beeld gezien genaamd ‘The angel of the North’. Echt Engels zo’n naam. Vanaf Newcastle heb ik geprobeerd nog wat te slapen, wat niet mee viel, aangezien de zon al begon op te komen. Dit was overigens geen vervelend uitzicht. De laatste busrit van Edinburgh tot Inverness, viel reuze mee en het uitzicht was erg mooi. Glooiende heuvels en in de verte hogere bergen met witte toppen. Af en toe een veld gevuld met schapen en dan weer leegte, soms zelfs geen boom. Heel indrukwekkend ruig landschap.

Een zeer groot bedankje aan Ikea, omdat

IMG_2627ze zo’n stevig rekje verkopen waardoor ik mijn bagage kon mee rollen ipv slepen. Had niet zonder dat mooie blauwe karretje gekund!

Nog even een kort gesprekje wat ik opving tussen twee mannen (laat ik ze Pete en Jack noemen) terwijl ik wachtte op de bus in London;

Pete: ‘I got an American fridge’

Jack: ‘What’s so special about that, does it talk with an accent when you open it?’

Mijn eerste verhaal zit er al weer op, hoop dat je het met plezier hebt gelezen. Ik ben zeer benieuwd wat voor avonturen me nog te wachten staan.

Here’s to the adventure….

Paddosoep

27 Aug

Na 16 dagen werken op het meer was ik wel toe aan een vrije dag. Zaterdag heb ik dan ook heerlijk uitslapen, ben ik met de bus naar het grotere dorp geweest om een kopje koffie te drinken met wat mensen en fatsoenlijk boodschappen doen. ‘s Avonds lekker gekookt en op de camping een biertje gedronken. Mijn telefoon begon te rinkelen en de vraag of ik ‘s avonds mee ging naar een feestje was natuurlijk een retorische vraag.

Deze keer brachten de Mayor feesten me naar het dorpje Arcalis. Dit is een heel klein dorpje hoog in de bergen. Het was spannend om de bergen in te rijden in het donker. Het uitzicht was prachtig, met een blinkende melkweg boven het hoofd en de donkere silhouetten van de bergen met flikkerende lichtjes van andere kleine bergdorpjes. Een vrij vlakke straat was omgetoverd met vlaggetjes, muziek en een kleine bar. Wat het wel bijzonder maakte was de pan met koude soep. De soep rook naar chocolade melk, maar dan de hallucinerende versie. Het was paddo soep ook wel bekend als magic mushroom soup. Wees gerust het is bij kijken en ruiken gebleven en ik heb vrolijk mijn biertje opgedronken en de mysterieuze soep gelaten voor wat het was. Het was een hele leuke avond en was weer een bijzonder feestje.

Inmiddels weer terug op de rivier en dat voelt heerlijk en het is leuk om iedereen weer te zien. De dagen op het meer waren apart en toch wel vermoeiend. Voornamelijk omdat de drukte op het meer in vlagen kwam en je dus ook veel rondhangt. Elke ochtend voordat ik naar het meer ging, liep ik naar de Yeti basis om voor Monica broodjes op te halen die Vero dan kon verkopen in de bar op het meer. Dan negen uur lang in de bloedhitte boten sjouwen en zwemvesten uitdelen om rond een uur of 19.30 toch wel moe thuis te komen. Het was saai werk, maar ook wel heel gezellig. Ik kon het heel goed vinden met Vero, die de bar runt en Ferran die de hele zomer op het meer werkt. Ik heb erg hard gelachen zeker om alle maffe mensen die ik voorbij heb zien komen. Een voorbeeld; Liggen er 4 canoe’s klaar om mee te gaan varen, waar een beetje water in zit, wordt me gevraagd hoe het water in de canoe is gekomen en of ze nat kunnen worden. Nou lijkt het mij toch vrij logisch dat als je een meer op gaat in een canoe, je inderdaad een beetje nat kan worden, water is immers nat!

Mijn Spaans is in die 16 dagen zeker verbeterd, want geen van de mensen waarmee ik werkte sprak engels dus werd ik gedwongen om Spaans te spreken. Ook met de klanten moest ik natuurlijk praten. Gewapend met een woordenboekje heb ik toch wel redelijke gesprekken kunnen voeren en ging het beetje bij beetje steeds beter. Ik heb zelfs een beetje receptiewerk kunnen doen. Bij de engels sprekende klanten werd mijn hulp ingeroepen, wel grappig dat dit 9 van de 10 keer Nederlanders waren. Die me altijd weer verrast aankeken, nadat ik ze aansprak in het Nederlands. Erg leuke gesprekjes gehad met de witte Nederlandse kampeerders op vakantie in Spanje.

Het Spaanse avontuur komt bijna tot een einde, het seizoen begint af te lopen en er is steeds minder werk. Nu ben ik aan het afwachten op de datum van een raft examen van de International Raft Federation. Dit examen wil ik erg graag doen en hoop van harte dat ik zal slagen, want het zal allicht weer nieuwe deuren openen. Buiten het examen staan er nog dingen op de agenda, voordat ik vertrek ga ik kayaken met een van de beste instructeurs van het bedrijf, zal ik voor het eerst naar een Canyon gaan en er staat nog een dag trip naar Andorra gepland. Zeker nog dingen om naar uit te kijken dus. Toch hoor ik Mokum roepen en kijk ik er zeker naar uit iedereen weer te zien!

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 53 other followers